Στο νησι τις γαλαζιες νυχτες...

C2 - Επίλογος

2009-03-16T22:06:00.003Z

Αποφάσισα ,λοιπόν, να κάτσω σε μια γωνιά, κοντά στο παράθυρο και να περιμένω μήπως καλυτερέψει ο καιρός για να μπορέσω να φύγω. Έγειρα στο πλάι και αποκοιμήθηκα.

Μετά από λίγες ώρες, ξύπνησα ιδρωμένος, κρύωνα και πεινούσα. Πήρα από δίπλα μου μια σαπισμένη κουβέρτα και τύλιξα το σώμα μου όσο πιο καλά μπορούσα. Σκέφτηκα ότι έπρεπε ίσως κάτι να φάω, αν και η βρωμιά και η μούχλα που βασίλευαν μέσα μου κι έξω μου, μου έκοψαν την όρεξη. Είχα αρχίσει να φοβάμαι όσους ήταν γύρω μου. Με τρόμαζε το ότι δε μπορούσα να καταλάβω κανέναν και κανείς δε μπορούσε να με καταλάβει. Σκέφτηκα ν αλλάξω λίγο το μέρος. Να το καθαρίσω και να το κάνω ανθρώπινο. Γρήγορα κατάλαβα ότι δε θα μπορούσα να καθαρίσω μόνος μου τη βρωμιά και τη μούχλα τόσων χρόνων. Στριφογύρισα για λίγο προσπαθώντας να βολευτώ.

Οι μέρες πέρασαν γρήγορα, χωρίς να νιώθω ότι έχω γνωρίσει κάποιον, χωρίς να προσαρμοστώ στο χώρο, χωρίς καν να αποκτήσω ενδιαφέρον για όσα γίνονταν γύρω μου. Ο αρχικός φόβος μου για τους υπόλοιπους ανθρώπους έγινε πρώτα αποστροφή και στο τέλος απάθεια. Περίμενα νωχελικά να περάσουν οι μέρες για να φύγω. Ή έστω να ενδιαφερθεί κάποιος για μένα και να με κάνει να νιώσω καλύτερα. Τα βράδια δε μπορούσα να αποφύγω να σκεφτομαι τη μητέρα μου. Η απορία του τί είδε σε αυτό το βουνό και τη σημάδεψε δε μπορούσε να με αφήσει ήσυχο.

Ένα πρωί ξύπνησα απ' τον ήχο των αλυσίδων που χτυπούσαν οι σύντροφοί μου. Ανεπαίσθητα κοίταξα προς το παράθυρο. Πίσω απ' το θολό τζάμι είδα τον ουρανό να καθαρίζει. Πετάχτηκα πάνω κι αισθάνθηκα ελεύθερος. Ήμουν ελεύθερος να φύγω. Κίνησα προς την πόρτα, αρχικά με γρήγορο βήμα, αργότερα με αργό. Κοντοστάθηκα και συνειδητοποίησα ότι δεν ήμουν χαρούμενος που θα έφευγα από κει. Δεν έδωσα σημασία - ποτέ δεν ήμουν χαρούμενος. Κάτι φώναξα στους παράξενους ανθρώπους, αλλά και πάλι δεν μου έδωσε σημασία κανείς. Πέρασα απ' την πόρτα, περπάτησα στο διάδρομο που οδηγούσε προς την έξοδο. Όσο πλησίαζα στο τέλος τα κόκαλα μου άρχισαν να πονάνε. Άρχισα να ανακατεύομαι. Τα μηνίγγια μου χτυπούσαν μανιασμένα και μονότονα. Έτρεξα προς τα έξω και μόλις βγήκα ξέρασα ένα μαύρο υγρό. Μου πήρε αρκετή ώρα να συνέλθω. Όταν σήκωσα το κεφάλι μου προς τα πάνω ένιωθα βαρύς και γερασμένος.

Κοίταξα γύρω μου και είδα ένα δάσος καθαρό και όμορφο. Το έδαφος ήταν λασπωμένο και μύριζε κάτι το παλιό. Δεν ήξερα που βρισκόμουν, ούτε προς τα που πήγαινα. Αποφάσισα πριν προχωρήσω να γυρίσω και να δω το καταφύγιο για τελευταία φορά. Πάνω απ' την πόρτα υπήρχε μια επιγραφή: "C2 - Μια Ζωή που δε μπορείς να αποφύγεις". Πάγωσα. Έμεινα εκεί κολλημένος αρκετή ώρα. Στριφογύριζε στο μυαλό μου η μητέρα μου, το βουνό, η ζωή μου, ο κύκλος μου, η δουλειά μου, οι πουτάνες μου. Ο Κόσμος μου. Ξαφνικά ένας απ' τους γκρίζους ανθρώπους που είχα συναντήσει στη σαπισμένη σάλα του καταφυγίου φάνηκε στην πόρτα. Δεν έδωσε σημασία, όντας σίγουρος ότι δε θα μου δώσει σημασία κι εκείνος. Εκείνος κοντοστάθηκε εκεί και με κοίταζε. Τον κοίταξα κι εγώ. Μου φάνηκε ότι μου χαμογέλασε. Ανταπέδωσα με ένα νευρικό χαμόγελο. "Τουλάχιστον εδώ, το λέει στην ταμπέλα", μου φώναξε...

Μ' ένα ζευγάρι λασπωμένες μπότες
σάλταρα πάνω απ' τη χλομή μου μοίρα
κι εκείνη ανήμπορη να με γραπώσει
μ' έβριζε κι έσκουζε σαν γερασμένη σκύλα.

Μα όταν τη ρώτησα πώς γίνεται
να κάνει τάχα πως ζει κάποιος ήδη νεκρός
δεν πήρα απάντηση, δεν πήρα
και να 'μαι πάλι εδώ ζωντανός

ΤΕΛΟΣ

C2 - Μέρος 3ο

2009-02-19T15:39:00.001Z

Ο καιρός ήταν πολύ ήρεμος. Αν κι έκανε κρύο, ιδιαίτερα τις νύχτες, δεν είχα πρόβλημα. Άλλωστε πάντοτε οι νύχτες μου ήτανε κρύες. Συν τοις άλλοις δε χιόνιζε πολύ. Όλα ήταν υποφερτά. Ένα βράδυ αποφάσισα να κοιμηθώ, χωρίς να ξυπνάω κάθε λίγο για να ενισχύω τη φωτιά. Ο καιρός ήταν εξαιρετικά ήπιος για εκείνη την εποχή του χρόνου. Ξάπλωσα κάτω από τον έναστρο ουρανό αποφασισμένος να μετρήσω όσο το δυνατόν περισσότερα αστέρια. Παρ’ όλη την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα, όμως, ένιωθα ένα έντονο σφίξιμο στο στομάχι. Ήμουν σίγουρος ότι επρόκειτο να συμβεί κάτι κακό. Το άλλο μισό του εαυτού μου, ωστόσο, έκρινε ότι δεν είχε καμία λογική βάση η ανησυχία μου κι έτσι προσπάθησα να κοιμηθώ.

Στριφογύρισα για πολύ ώρα αλλά δεν κατάφερα να κλείσω μάτι. Το σφίξιμο στο στομάχι δεν έλεγε να υποχωρήσει κι έφερνε στο μυαλό μερικά από τα πιο δυσάρεστα γεγονότα της ζωής μου. Ξαναζούσα τις μεγαλύτερες δυστυχίες μου. Ευτυχώς δεν ήταν δυνατό να ξαναζήσω την, με διαφορά, πιο δυσάρεστη κατάσταση της ζωής μου. Βλέπεις, η βασανιστικά μοναχική καθημερινότητά μου δεν ήταν εύκολο να βιωθεί ξανά μέσα σε τόσο λίγη ώρα. Επειδή, λοιπόν δεν μου κολλούσε ύπνος αποφάσισα να σηκωθώ και να κάνω μια βόλτα γύρω απ’ τη σκηνή.

Περπάτησα κάμποσα μέτρα και χωρίς να το καταλάβω ξεμάκρυνα απ’ τη σκηνή. Ήθελα ν’ αρχίσω να μετράω τα’ αστέρια αλλά από φόβο μήπως ο εαυτός μου με θεωρήσει ρομαντικό ή συνεσταλμένο κατέβασα το κεφάλι προς τη γη κι άρχισα απλά να μετράω τα βήματά μου. Μετά από εκατόν τέσσερα ακριβώς κοντοστάθηκα, σαν να το’ κανα μηχανικά. Ξαφνικά ακούστηκε ένας έντονος θόρυβος από αριστερά μου, από τη μεριά του βουνού. Γύρισα το βλέμμα μου και είδα μια τεράστια χιονοθύελλα να κατεβαίνει με δύναμη απ’ την πλαγιά. Παρέσερνε δέντρα και κλαδιά που έμοιαζαν να χαμογελάνε μπροστά στην απόκοσμη δύναμη της φύσης. Για λίγα δευτερόλεπτα σκέφτηκα να σταθώ εκεί, να απλώσω τα χέρια και να βγάλω την πιο δυνατή κραυγή που έβγαλε ποτέ άνθρωπος πριν με πλακώσει το χιόνι, δίνοντας έτσι ένα τέλος στη μίζερη ζωή μου, με τέτοιο τρόπο ώστε κάποιος να θυμάται ότι έζησα. Γρήγορα άλλαξα γνώμη κι άρχισα να τρέχω. Έτρεχα απεγνωσμένα να σώσω κάτι που έμοιαζε χαμένο, κι έτσι στην ουσία έκανα κάτι το οποίο είχα συνηθίσει κι είχα βαρεθεί σε όλη μου τη ζωή.

Το ανθρώπινο μυαλό τείνει να συγκρατεί τις πιο σημαντικές λεπτομέρειες της καθημερινότητας και να τις εντάσσει στην μνήμη. Η μνήμη συνεργάζεται με την εμπειρία και παράγεται η ζωή. Επειδή εγώ στη μέχρι τώρα ζωή μου είχα μόνο μνήμη και οι εμπειρίες μου ήταν λίγες, σκόρπιες και ξεφτισμένες, συγκρατώ πάντα σχεδόν όλες τις λεπτομέρειες και μετά τις επεξεργάζομαι, τις στύβω για να βγάλω κάθε ίχνος φαντασίας και παράλογου από πάνω τους και μετά τις κρατάω σαν αποξηραμένα φρούτα σε κάποιο ντουλάπι της λογικής μου. Εκείνη η βραδιά όμως, στο Ντε Νίγκρις, άφησε στη μνήμη μου ένα μεγάλο κενό. Τη μια στιγμή έτρεχα κυνηγημένος από θάλασσα χιονιού και την άλλη στιγμή ξυπνούσα στη μέση ενός καταφύγιου.

Άνοιξα τα μάτια μου νωχελικά και είδα γύρω μου ένα γέρικο ξύλινο χειμερινό καταφύγιο. Πετάχτηκα όρθιος νιώθοντας τυχερός που ζω και κυρίως νιώθοντας ικανοποιημένος που άφησε τον εαυτό μου να νιώσει τυχερός που είμαι ζωντανός. Έτρεξα προς το κοντινότερο παράθυρο και βλέποντας έξω παραξενεύτηκα. Κρίνοντας από τη βλάστηση βρισκόμουν πολύ κοντά στο σημείο που είχα κατασκηνώσει. Κι όμως ποτέ δεν είχα παρατηρήσει αυτό το καταφύγιο, ούτε το ανέφερε κανένας από τους μουχλιασμένους χάρτες μου.

Άρχισα να περιεργάζομαι το εσωτερικό του σάπιου οικήματος. Οι τοίχοι είχαν ένα καφέπράσινο χρώμα, από τη γλίτσα, τη μούχλα και το φαγωμένο ξύλο. Που και που έβλεπες ζωύφια να τρέχουν ανάμεσα στις τρύπες του βρωμερού τοίχου. Η μυρωδιά του χώρου ήταν αποπνικτική κι ερχόταν σε αντίθεση με το φρέσκο αέρα του βουνού. Σκέφτηκα πως αν άνοιγα ένα παράθυρο θα κατάφερνα να κάνω υποφερτή την ατμόσφαιρα μέσα σ’ εκείνο το ξύλινο ψοφίμι. Πριν προλάβω να φτάσω στο παράθυρο άκουσα ανθρώπινους ήχους. Βήματα αργά και βαριά, αλυσίδες να χτυπιούνται μεταξύ τους. Με κατέλαβαν συναισθήματα χαράς και πανικού. Δεν ήξερα τι να κάνω, πώς να αντιδράσω. Αποφάσισα να κρυφτώ αλλά δεν έβρισκα κρυψώνα. Τα βήματα πλησίαζαν. Και κάθε βήμα το ένιωθα όπως ο ετοιμοθάνατος την ένεση στο δέρμα του: με το φόβο του θανάτου και την ανακούφιση της λύτρωσης.

Δυο άνθρωποι μπήκαν στο δωμάτιο. Ήταν γέροι και βρωμούσαν. Φορούσαν γκρι ρούχα, μισοφαγωμένα απ’ το σκώρο. Φαινόταν ότι δεν ήταν τα ρούχα τους πάντα γκρι. Ήταν ξεβαμμένα, άσπρα και μαύρα. Προσπάθησα να τους κοιτάξω κατάματα αλλά απέφυγαν το βλέμμα μου επιδεκτικά. Ήταν σαν να μην υπήρχα γι’ αυτούς. Τους φώναξα αλλά δε γύρισαν ποτέ να με κοιτάξουν. Συνέχισαν την πορεία τους με βήματα το ίδιο βαριά, το ίδιο ανόρεχτα. Αποφάσισα να τους ακολουθήσω. Τους φώναξα να με περιμένουν αλλά και πάλι με αγνόησαν. Τους ακολούθησα και αφού περάσαμε από ένα μαύρο διάδρομο γεμάτο ψοφίμια, φαγωμένα απ’ τα σκουλήκια, σκισμένες σημαίες και σύμβολα βουτηγμένα στα σκατά βγήκαμε σε μια πανέμορφη, φωτεινή σάλα γεμάτη από ανθρώπους. Όχι ανθρώπους όμορφους και προσεγμένους αλλά της ίδιας ράτσας με τους καθοδηγητές μου: βρωμιάρηδες, νωχελικούς και γκρίζους.

Η παρουσία μου στη σάλα δεν έδειξε να συγκινεί κανέναν. Με αγνόησαν όλοι επιδεκτικά και συνέχισαν να ασχολούνται ο καθένας με κάτι: άλλος κοιτούσε τα τζάμια, άλλος την ώρα, άλλος το πάτωμα. Κάποιοι έπαιζαν με καρφιά και σίδερα και αλυσίδες και κάποιοι άλλοι ήταν σκυφτοί κι έκλαιγαν. Κανείς δεν ασχολούνταν με το διπλανό του. Όλη αυτή η ατμόσφαιρα, αν και μου φάνηκε οικεία και φιλόξενη, μου άφησε μια γεύση μούχλας στο στόμα κι άρχισα να καταπίνω συνέχεια, μήπως και καταφέρω να ανασάνω όπως πριν. Αλλά μάταια…

C2 - Μέρος 2ο

2009-02-14T11:36:00.000Z

«Επόμενη στάση Νάζγκοροθ», φώναξε ο ελεγκτής. Πάντα μου άρεσαν οι διαδρομές με τα τρένα. Το γεμάτο πρόγραμμά μου δε μου επέτρεψε ποτέ ένα μεγάλο ταξίδι με τρένο γι’ αυτό ίσως μέρα με τη μέρα το ήθελα πιο πολύ. Βλέπεις, οι υποχρεώσεις μου στη εφημερίδα δε μου άφηναν πολύ χρόνο για τον εαυτό μου. Κι αυτόν που μου άφηνε δεν τον χαλάλιζα για τον εαυτό μου – δεν πίστευα ότι θα τον αξιοποιούσε σωστά. Παρ’ όλα αυτά πολλές φορές αναρωτήθηκα τι θα άλλαζε αν δεν έγραφα μια εβδομάδα στην εφημερίδα. Μια φορά, μάλιστα, η νεανική μου οργή μ’ έκανε να ρωτήσω το διευθυντή μου «Που είναι το κακό να λείψω μια εβδομάδα;». «Στο ότι την επόμενη εβδομάδα τη στήλη σου θα την έχει αναλάβει άλλος», μου απάντησε ορθά κοφτά ο κύριος Μπράνγιαρντ. «Θα έχει ενδιαφέρον να δω ποιος θα είναι ο επόμενος», σκέφτηκα. Απορροφημένος από τις καταθλιπτικές αναμνήσεις μου παραλίγο να χάσω τη στάση μου. Κατέβηκα απ’ το βαγόνι τρέχοντας.

Καθώς το τρένο συνέχιζε το ταξίδι του αφήνοντας έναν μακρόσυρτο βαρύ βόμβο και καντάρια καπνού πίσω του, άναβα ένα τσιγάρο για να χαλαρώσω μετά το σύντομο ταξίδι. Γύρω μου παρατηρούσε κανείς ένα ανατριχιαστικό σκηνικό. Δίπλα μου ένα ερείπιο, που χρησίμευε για σιδηροδρομικός σταθμός, άνθρωποι αγέλαστοι έκαναν φανερή την κόπωση που διαπερνούσε το κορμί τους σε κάθε τους κίνηση. Πίσω μου ένα τρένο επιτάχυνε και απομακρυνόταν από αυτόν τον τόπο που έμοιαζε καταραμένος, μέχρι να βρει έναν άλλο, ίσως χειρότερο. Μπροστά μου… Μπροστά μου η πλαγιά του Νίγκρις, μια σειρά από καμένα δέντρα ριζωμένα σε μια πλαγιά με μεγάλη κλίση. Ένα τοπίο που μου ξυπνούσε μια πρωτόγνωρη διαστροφή: έπρεπε απαραίτητα να κάνω αυτό που η λογική μου απέκλειε. Οπλίστηκα λοιπόν με θάρρος, πέρασα το σακίδιό μου στην πλάτη μου και ξεκίνησα προς το βάθος του βουνού.

Οι πρώτες μέρες στο βουνό περνούσαν μάλλον ευχάριστα. Η πεζοπορία ήταν μεγάλη και όσο προχωρούσα προς το βάθος τόσο περισσότερο κρύωνε ο καιρός. Παρ’ όλα αυτά αφού πέρασα τα καμένα βρέθηκα σε ένα περιβάλλον πολύ όμορφο και θελκτικό. Το χιόνι ήταν αρκετό αλλά όχι ενοχλητικό. Τα ρυάκια που έτρεχαν ανάμεσα στα βράχια μου έμοιαζαν με λακάκια ενός κομψού – αν και γιγάντιου- γυναικείου λαιμού. Όλη τη μέρα περπατούσα κι έβλεπα μπροστά μου μονότονα τοπία με πεύκα κι έλατα. Πρώτη φορά στη ζωή μου εκτίμησα τη μονοτονία. Τα βράδια επέστρεφα στη σκηνή μου. Άναβα φωτιά και διάβαζα ένα από τα λιγοστά βιβλία που είχα μαζί μου. Τόμας Έλιοτ και Σαίξπηρ προκειμένου να πλησιάσω στις ανόθευτες αρχές του ανθρωπισμού, δίπλα στο ανόθευτο τοπίο της φύσης.

Ύστερα από λίγο καιρό μετακίνησα τη σκηνή μου πιο ψηλά, κι ύστερα από καιρό πιο ψηλά και πιο ψηλά… Το κρύο είχε γίνει πλέον υπερβολικά τσουχτερό, ήμουν όμως αποφασισμένος να φτάσω στην κορυφή. Πάντα με μάγευε η απόσταση από την κορυφή. Είχε έρθει ο καιρός να διαπιστώσω αν και η ίδια η κορυφή ήταν τόσο μαγευτική. Είχαν ήδη περάσει τρεις εβδομάδες στο βουνό, μακριά από κάθε τι ανθρώπινο και δεν σου κρύβω ότι μου άρεσε αυτή η εμπειρία. Είχα ανακαλύψει όμορφα τοπία και συνέλαβα τον εαυτό μου να μη διαμαρτύρεται για τους πόνους της πλάτης μου ύστερα από αρκετά χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, όμως, δεν είχα ακόμα βρει το μυστήριο που προκαλούσε στη μητέρα μου τόσο μεγάλο δέος κάθε φορά που αντιμετώπιζε αυτό το βουνό. Εμένα οι μέρες μου στο Νίγκρις μου προκαλούσαν μια αισθητή για μένα, άρα υπερβολική για το κοινό μέτρο, ευφορία και μου έδινε μιαν αίσθηση ελευθερίας. Στη μητέρα μου όμως προκαλούσε δέος, λύτρωση και προβληματισμό μαζί. Σαν να έλυσε ένα μυστήριο του κόσμου και να έφτασε πιο κοντά στην άσχημη αλήθεια του…

C2 - Μέρος 1ο

2009-02-05T13:49:00.000Z

Μη με ρωτήσεις γιατί σου τα λέω όλα αυτά. Σου είπα ότι δεν είναι ξέσπασμα. Συντετριμμένος από την ξαφνική απώλεια της μητέρας μου και από τους ανηλεείς πόνους της πλάτης μου, αποφάσισα ότι έπρεπε να πάρω μια δραστική απόφαση στη ζωή μου. Τι κι αν δεν το είχα κάνει ποτέ μέχρι τα πενηνταδύο μου χρόνια; Ποτέ δεν είναι αργά. Ακόμα, όμως, κι αν είναι δε μου έμενε άλλη επιλογή.

Σκέφτηκα να μπαρκάρω σε ένα καράβι για την άλλη μεριά της γης. Βασάνισα πολύ το μυαλό μου προκειμένου να αποφασίσω σε ποιο μέρος θα πήγαινα αλλά πάντοτε κατέληγα σε στεγνά και απαισιόδοξα συμπεράσματα. Πρώτα απ’ όλα φοβόμουν τη θάλασσα, όχι λιγότερο από τη μοναξιά, όχι περισσότερο απ’ τον έρωτα. Κι αφού είχα ήδη ζήσει τις άλλες δύο διαστροφές αποφάσισα να μην δοκιμάσω και τη θάλασσα. Προσπαθώντας να φιλοσοφήσω την απόφαση μου να μην μπαρκάρω κατέληξα στο ότι δεν είχε νόημα να πάω στην άλλη μεριά της γης, αφού έτσι κι αλλιώς επρόκειτο για την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Βλέπεις η γη, όπως και οι άνθρωποι, δεν έχει καλό και κακό κομμάτι. Είναι σαν ένα τεράστιο υφαντό φτιαγμένο από μετάξι ανακατεμένο με κλωστή. Σοφά ποιημένος ο κόσμος μας δε σου επιτρέπει ποτέ να νιώσεις την απόλυτη καλοσύνη ή την απόλυτη κακία. Σ’ αφήνει μόνο να ακροβατείς, να ακροβατείς μέχρι να πέσεις ή να φτάσεις στο τέλος, μόνο που κανείς από όσους έφτασαν στο τέλος δε μπόρεσε ποτέ να γυρίσει πίσω για να μας πει πώς είναι.

Κάνοντας παρόμοιες ή και πιο ανούσιες σκέψεις γι αυτό που σημαίνει ο θάνατος κι η ζωή θυμήθηκα και πάλι τη μητέρα μου. Και τότε σε μιαν έκρηξη μπρίου και φαντασίας αποφάσισα να ξετυλίξω το κουβάρι ενός μυστηρίου που με ακολουθούσε σε όλη μου τη ζωή: το βουνό Νίγκρις. Ναι, όλα έμοιαζαν ξάφνου τόσο απλά στο κεφάλι μου. Θα άλλαζα παραστάσεις, θα έβρισκα νέα ενδιαφέροντα μακριά από τη σαπίλα των ανθρώπων, θα διατηρούσα τη μνήμη της μητέρας μου, θα ζούσα το μύθο που έζησε κι εκείνη, θα… Στάσου! Κι αν δεν υπήρξε ποτέ, κανένας μύθος; Κι αν όλα αυτά ήταν ένα αποκύημα της παιδικής μου φαντασίας;

Έμεινα να κοιτάζομαι μπροστά στον καθρέφτη απέναντι απ’ την ξεφτισμένη πορτοκαλί μπερζέρα του καθιστικού. Έπιασα το πρόσωπό μου κι ενώ σκεφτόμουν ότι ήθελα ξύρισμα, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι πράγματι κάτι ξεχωριστό υπήρχε σ’ εκείνο το βουνό, κάτι που έκανε την καρδιά της μητέρας μου να πετάει στη όψη της ξερής πλαγιά του, κάτι που έκανε τα μάτια της να λάμπουν στη θέα του καμένου πευκοδάσους. Απ’ την άλλη όμως γιατί ποτέ κανείς δεν έδειξε ενδιαφέρον για το Νίγκρις; Οι διανοούμενοι του περιβάλλοντός μου δεν επέδειξαν ποτέ λογοτεχνικό ενδιαφέρον για αυτό το βουνό, ποτέ οι ζωγράφοι δεν το απεικόνισαν σε κάποια σύνθεσή τους, ποτέ δεν απασχόλησε τους φιλοσόφους, ποτέ… «Ω, σκάσε πια!», άκουσα μια φωνή από βαθιά μέσα μου. Έβαλα τη ρόμπα μου και ξεκίνησα να πάρω τα σύνεργα που θα χρειάζονταν για το πρώτο ταξίδι μου. Το πρώτο ταξίδι μου μακριά απ’ τον κόσμο κι ίσως αν ήμουν τυχερός μακριά απ’ τον εαυτό μου…

C2 - Πρόλογος

2009-02-02T21:09:00.002Z

Το C2 είναι διήγημα. Θα ολοκληρωθει σε όσες συνέχειες μου γουστάρει. Έτσι κι αλλιώς για μένα το γράφω...

Καμιά φορά, τις νύχτες που δεν έχω ύπνο, θυμάμαι εικόνες απ’ το μέλλον. Διαβάζοντας την προηγούμενη φράση μου καταλαβαίνω ότι θα με περνάς μάλλον για τρελό ή αγράμματο. Αλλά δεν είναι έτσι. Βλέπεις, ζώντας στην βεβαιότητα της πλήξης της επανάληψης έχει κανείς τη δυνατότητα να γνωρίζει ή πιο πολύ να διαισθάνεται τι θα του συμβεί. Πάει πολύς καιρός από τότε που έπαψα να καταλαβαίνω τον κόσμο κι άρχισα να τον διαισθάνομαι.

Στην αρχή μου ήταν πολύ δύσκολο. Από μικρός είχα μάθει να σκέφτομαι μέσα σε νόρμες. Σαν παλιός βιβλιοθηκάριος ταξινομούσα τις καταστάσεις με τη σκέψη και ανάλογα με την αλφαβητική τους σειρά διάλεγα το αντίστοιχο συναίσθημα. Πάντοτε η σκέψη μου ήταν πολύ ισχυρή και διερευνητική. Αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα σε ανθρώπους και περιστάσεις μέχρι που τελικά «κατόπιν ωρίμου σκέψεως» έκανα την πιο λογική επιλογή.

Αυτό βέβαια μου κόστισε. Όπως καταλαβαίνεις το μυαλό μου έπασχε πάντοτε από φαντασία. Ήταν ένα τέλειο μυαλό. Τέλεια βαρετό. Τις λίγες φορές που προσπάθησα να ζήσω μακριά από αυτό που μου υπαγόρευε η στυγνή λογική μου μάλλον το παράκανα. Έχανα το παιχνίδι κινούμενος ανάμεσα στον αμείλικτο ορθολογισμό και την υπερβολική ελευθερία. Έτσι οι γύρω μου έμεναν πάντοτε με την απορία αν αυτός που έβλεπαν ήταν ένας τέλειος ή ένας καταπιεσμένος άνθρωπος. Τι ευτυχείς που ποτέ δεν έμαθαν ότι στη Ζωή το πρώτο πάντοτε συνεπάγεται το δεύτερο…

Κι όλα αυτά δε στα λέω ευρισκόμενος πάλι σε ένα από τα συχνά ξεσπάσματα «υπερβολικής ελευθερίας». Ούτε γιατί νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι με κάποιον. Ίσως μάλιστα στα γράφω γιατί έχει περάσει καιρός από τότε που ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ κάτι με κάποιον και φοβάμαι ότι η, έτσι κι αλλιώς λιγοστή, ανθρωπιά μου είναι έτοιμη να καταρρεύσει. Ίσως… Κυρίως όμως στα γράφω για να σου διηγηθώ μιαν ιστορία που δύσκολα κανείς θα πίστευε αν δεν την έλεγε ένας άνθρωπος όπως εγώ.

Ο χειμώνας του ’89 ήταν μια δύσκολη εποχή για μένα. Η δυστροπία που με χαρακτηρίζει κυριολεκτικά φτάνει στο ζενίθ της στα μεγάλα κρύα. Ο πόνος της πλάτης μου, που με ταλαιπωρεί από τα μικράτα μου, συναντάει τις αλλοπρόσαλλες αντιδράσεις μου και το μονόχνωτο του χαρακτήρα μου με αποτέλεσμα να μην μπορώ να αρνηθώ ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό πόσο απάνθρωπος μπορώ να γίνω. Ο χειμώνας του ’89 όμως ήταν ιδιαίτερος για έναν ακόμα λόγο: το θάνατο της πολυαγαπημένης μου μητέρας Τζούντιθ.

Η Τζούντιθ Νίκολς ήταν μια ιδιαίτερα χαρισματική γυναίκα. Τη θυμάμαι να με παίρνει αγκαλιά, πριν ακόμα αρθρώσω τα πρώτα μου λόγια και να μου τραγουδάει άριες, υπέροχες άριες με τη θαυμάσια βραχνή φωνή της. Ύστερα, σχολιαρόπαιδο εγώ, τη θυμάμαι να κάθεται στο παλιό κέδρινο γραφείο της στην άκρη του σαλονιού και να διαβάζει ηλίθια βιβλία για ανόητους έρωτες και μεγάλες αγάπες. «Ποτέ παιδί μου ένας μεγάλος έρωτας δεν οδηγεί σε μια μεγάλη αγάπη», μου έλεγε.

Τα καλοκαίρια επισκεπτόμασταν συχνά τη λίμνη. Αναπολώ τις στιγμές ραστώνης δίπλα στα ήρεμα, καθάρια νερά με τη μαμά μου να κρύβεται πίσω από το μεγάλο της, ψάθινο καπέλο ατενίζοντας τον ορίζοντα πίσω από το βουνό Νίγκρις. Ήτανε πάντοτε σημείο αναφοράς γι’ αυτήν το βουνό. Όσες φορές κι αν τη ρώτησα γιατί δεν πήρα την απάντησή μου. Κι έτσι έμεινα απορώντας και υποθέτοντας. Εκείνη χανόταν νοερά πίσω απ’ τις πλαγιές του Νίγκρις κι εγώ δίπλα της, προσπαθούσα να αξιοποιήσω τις λίγες ικμάδες φαντασίας που είχα ακόμα παιδί, φτιάχνοντας ιστορίες ρομαντικές, φρικιαστικές, σουρεαλιστικές, ιστορίες για τη μαμά μου και το βουνό. Μόνο τα παιδιά που έπαιζαν δίπλα διέκοπταν τους συνειρμούς μου για να με πούνε μαμόθρεφτο. Κι όπως έμαθα πολύ μετά την παιδική μου ηλικία «ποτέ δε μπορείς να αποφύγεις αυτό που οι άλλοι πιστεύουν ότι είσαι».

-

2009-01-30T14:43:00.002Z

Γεννημένος σε μια χώρα με ανθρώπους που κραυγάζουν
Πεταμένος σε μια φωλιά με πεταμένα κόκκαλα, όνειρα κι ελπίδες
που κολλάνε στο δέρμα μου και μου πίνουν το αίμα

Καταδικασμένος σε μια χοάνη που ρουφάει ζωές
σε μια ζωή που ρουφάει φρίκες
μέχρι οι μελανιές να γίνουν κίτρινες και να χαθούν

Με μια καρδιά κι ένα μυαλό που δε μπορούν να συνυπάρξουν
και πολεμάνε η μία το άλλο κάτω απ' τη σκεπή μιας χαμένης ύπαρξης

Γεννημένος σε μια χώρα με ξωτικά που κρύβονται πίσω από τα μαλλιά σου
με εμμονές που με σπρώχνουν κάπου, στο κενό ή στο άπειρο
κι εγώ φοβάμαι το άπειρο και μου λείπει το κενό

Κι όταν έρχεται η ώρα να φύγω είμαι ήδη πεθαμένος
και γονατίζω μπροστά σου χωρίς να ξέρω τί να πω
και τρέχω όσο πιο γρήγορα γίνεται
και με φωνάζει το όνειρο που κλαίει

Θα ξυπνήσω μια μέρα απ' το λήθαργο της απελπισίας
κι ας είναι ήδη πολύ αργά

Θα τρέξω σε όλους και στα πάντα και δε θα μου φτάνει να σ' αγαπάω
μα θα σ' αγαπάω γιατί δε θα μπορώ να κάνω αλλιώς

Και τότε όλες αυτές οι άγριες σκέψεις που κάνουν τα μηνίγγια μου να χτυπάνε
θα χαθούν σαν μαύρα άλογα πίσω από ένα βουνό
Και τότε αυτές οι σκέψεις θα ψοφήσουν σαν μυθικά τέρατα
και θα μαι ελεύθερος να μην ξέρω τι να κάνω...

Νιώθεις;

2009-01-23T13:49:00.002Z

Ξέρεις πώς είναι να είσαι κολλημένος στο ίδιο σημείο κι όλα γύρω σου να γυρίζουν; Τα συναισθήματα, οι άνθρωποι, οι στιγμές, οι αναμνήσεις... Όλα γυρίζουν υπερβολικά γρήγορα κι εσύ κάθεσαι εκεί, στο ίδιο σημείο μη μπορώντας να πάρεις μιαν απόφαση.

Όλα μοιάζουν λάθος κι όλα σωστά. Χωρίς να ξέρεις, το υπομένεις. Αν προχωρήσεις μπροστά θα πληγώσεις κάποιον που τον νοιάζεσαι πραγματικά. Αν κάνεις πίσω θα πληγώσεις τον εαυτό σου. Κι έτσι κάθεσαι στο ίδιο σημείο και τους πληγώνεις όλους.

Γιατί όλους; Γιατί όλοι το αξίζουν το ίδιο: καθόλου. Δεν ξέρεις τι θέλεις. Ή μάλλον ήξερες κάποτε τι ήθελες. Και το απέκτησες... Απλά δεν ήθελες να γίνει έτσι...

Κι αν η ζωή είναι έτσι, γιατί; Κι αν για να νιώθεις πρέπει να πληγώνεις, γιατί; Γιατί να πρέπει να συνεχίζεται το ίδιο γαμημένο παιχνίδι; Ας το σταματήσει κάποιος αν με ακούει... Ας το σταματήσει, κουράστηκα...

Failed in trust, got sunk in pain,
obsessed with love and clouds and rain
lives collapse and this fucking game
goes on and on and on and on............

Ρ

2009-01-18T16:39:00.001Z

Περπατάει μπροστά σου με βήμα γρήγορο. Τη βλέπεις να απομακρύνεται σταθερά. Κι εσύ για μια ακόμα φορά καρφωμένος στις αδυναμίες σου. Καρφωμένος στο πάτωμα ακούς τον καιρό να αλλάζει. Παρατηρείς τους ανθρώπους, τα συναισθήματα και τις ευκαιρίες να απομακρύνονται. Οι φόβοι σου όμως είναι ακόμα εκεί. Οι πιστοί ακόλουθοί σου… Οι αυλοκόλακες του πεσμένου βασιλείου σου…
Κι εκείνη επιταχύνει το βήμα. Και φαίνεται σαν κάποια που την ήξερες καιρό ώσπου μια μέρα σε ξέχασε. Δεν είναι ότι θα ήθελες ή θα μπορούσε. Είναι ότι θα έπρεπε… Γύρω σου τα πρόσωπα αλλάζουν, το σκηνικό όμως μένει ίδιο. Βασανιστικά ίδιο. Στεγνό, πλαστό κι ανυπόφορο. Δεν είναι ότι δε μπορείς. Είναι ότι δεν πιστεύεις στην προσπάθεια. Αξίζει; Αξίζει όταν κάθε λίγο εκείνη περπατάει με ολοένα και πιο γρήγορο βήμα; Αξίζει όταν εσύ δε μπορείς να απαλλάξεις την ψυχή σου από τα βάρη;
Αξίζει;
Ο δρόμος τελειώνει. Σε λίγο θα χαθεί στη στροφή. Ο αέρας που σε χτυπάει σε πληγώνει. Σε πονάει… Γυμνώνει τις αδυναμίες σου. Δε μπορείς να τον αποφύγεις. Το τέλος κάθε μέρα βρίσκεται πιο κοντά σου. Η εξιλέωση σου γλυκαίνει το μυαλό. Είσαι καρφωμένος στο πάτωμα. Ο αέρας κι οι σκέψεις σου σε πονάνε. Η φωνή σου χάνεται. Η θλίψη σε κερδίζει. Είναι ανίκητη. Ο κόσμος σε πνίγει. Οι άνθρωποι σου κρύβουν το φως. Οι αδυναμίες σου είναι αλυσίδες. Το τέλος έρχεται και μοιάζει με λυτρωμό. Εκείνη φεύγει. Τα βήματα της είναι σαν καρφιά πάνω σου. Τα μαλλιά της είναι η τελευταία και η μόνη ανάμνηση. Είσαι μόνος. Αβοήθητος απ’ όλους. Αβοήθητος απ’ τον εαυτό σου. Το τέλος έρχεται και μοιάζει με λυτρωμό. Το τέλος έρχεται και μοιάζει με λυτρωμό. Το τέλος έρχεται κι ας πέθανε ο λυτρωμός…

Μην περιμένετε μια φλόγα να μας σώσει

2008-12-17T18:49:00.005Z

Τι κι αν φτάσαμε στο τέλος μιας εποχής; Οι εποχές είναι για να πεθαίνουν. Όμως οι άνθρωποι στις γαλάζιες νύχτες δεν έχουν πια κουράγιο για αλλαγές. Αισθάνονται κουρασμένοι και απογοητευμένοι. Δεν ξέρουν με ποιόν και πώς να τα βάλουν. Οπότε επιλέγουν την εύκολη λύση. Φτιάχνουν έναν δικό τους κόσμο, από μικρά μαύρα και άσπρα κομματάκια υφάσματος και ζουν εκεί κουκουλωμένοι και αποκομμένοι από τον άλλον αληθινό - γκρι κόσμο. Ψευτοευτυχισμένοι. Εκεί στον δικό τους - ασπρόμαυρο κόσμο υπάρχουν καλοί και κακοί. Νέοι και γέροι. "Δικοί τους" και "Δικοί μας". Δυνατοί και αδύναμοι. Όλα είναι ξεκάθαρα και τακοποιημένα. Σε αντίθεση με τον άλλον τον αληθινό - γκρι κόσμο όπου όλοι είναι καλοί και κακοί ταυτόχρονα. Όπου οι νέοι σκέφτονται σαν γέροι. Όπου όσοι είναι δυνατοί στην ψυχή είναι αδύναμοι στα υπόλοιπα.

Στον δικό τους - ασπρόμαυρο κόσμο οι καλοί τα βάζουν με τους κακούς και νικάνε με τη βοήθεια του θεού και της δικαιοσύνης. Στον αληθινό - γκρι κόσμο δεν υπάρχουν ούτε καλοί, ούτε κακοί, ούτε θεός ούτε και δικαιοσύνη. Στον ασπρόμαυρο κόσμο τους υπάρχουν και λόγοι και τρόποι να πολεμήσει κανείς το κακό - στον γκρι μόνο λόγοι. Στον ασπρόμαυρο κόσμο οι "υγιείς" τα βάζουν με τους "άρρωστους" και υπερισχύουν. Στον γκρι δεν υπάρχουν "υγιείς" και "άρρωστοι" παρά μόνο ζόμπι που ακροβατούν ανάμεσα στον πέλεκυ και τον άκμωνα. Δεν έχουν επιλογή, μόνο ψεύτικες ελπίδες και εξουσίες, τόσο καλά καμουφλαρισμένες που δεν καταλαβαίνουν πόσο κάλπικη είναι η ζωή τους. Ζουν συγκαταβατικά και καμιά φόρα το χάραμα αφήνοντας το ζεστό τους κρεβάτι και τον υπέροχο ασπρόμαυρο κόσμο τους ψιθυρίζουν περίεργους στίχους:

"Όταν έχεις συνηθίσει στη μιζέρια
παύει να' ναι ευπρόσδεκτη η χαρά
Όταν στο πρόσωπο έχει πεθάνει η φωτιά
μην περιμένεις μια φλόγα να σε σώσει"

Σύντομα συνέρχονται και συνεχίζουν να ζουν στη σκιά των ψευδαισθήσεών τους... Και ο γκρι κόσμος διαιωνίζεται στο νησί με τις γαλάζιες νύχτες και κληροδοτείται στους επόμενους. Κι οι επόμενοι τον αφήνουν στους δικούς τους επόμενους. Κι όταν κάποιος δεν αντέξει στον ασπρόμαυρο κόσμο του και προσπαθήσει να αλλάξει τον γκρι τον λένε αλήτη στο νησί. Είναι προσβολή να μην εκτιμάς έναν τόσο σοφά δομημένο (φανταστικό έστω) κόσμο. Έτσι η ζωή μένει πάντα ίδια και θα μένει για πάντα ίδια μέχρι... Μέχρι; Μέχρι;

Play Room

2008-10-22T12:46:00.000+01:00

Η απάντηση στην πρό(σ)κληση τοης morpheus

Οι κανόνες του παιχνιδιού: Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag. Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες. Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους. Ειδοποίησε τους ότι τους έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους. Λοιπόν:

1. Είμαι τρομερά σπαστικός σε ότι αφορά τη γλώσσα που μιλάμε. Διορθώνω συνέχεια, κάνω παρατηρήσεις κλπ
2. Σιχαίνομαι τον εαυτό μου όταν κάνω αυτό που περιγράφω παραπάνω
3.Καμιά φορά βγάζω εντελώς διαφορετικό προφίλ από αυτό που έχω, προκειμένου να μη μιλήσω για προσωπικά θέματα (...ή και όχι καμιά φορά)
4.Είμαι κυκλοθυμικός
5.Είμαι πολύ σαρκαστικός και ειρωνικός με όλους. Φυσικά και μ' εμένα
6.Όπως και η morpheus είμαι αγοραφοβικός
7.Πολλές φορές αφαιρούμαι και είναι σαν να φεύγω νοερά. Μπορεί να κάθομαι στον υπολογιστή και να κάνω βόλτα στη θάλασσα την ίδια στιγμή. I am the chosen one...

Προσκαλώ:
fixxxer
fei
HLN-V

Νοσταλγία II

2008-10-18T09:31:00.002+01:00

...τελικά είναι η νοσταλγία απαραίτητη στο νησί με τις γαλάζιες νύχτες; Δεν την επιλέγεις σε επιλέγει. Κι αν είσαι αναγκασμένος να ζεις ακόμα και με το ωραιότερο συναίσθημα κάποια στιγμή περιχαρακώνεσαι σε μια δίνη που δεν τελείωνει ποτέ και δεν σε οδηγεί πουθενά. Καιρός να δω και την φωτεινή πλευρά της ζωής. Κι αυτό θα γίνει και μέσα από ένα blog. Το βέβαιο είναι ότι δε μπορώ να ξεφύγω από το νησί, οπότε θα το επισκέπτομαι συχνά.

Οξύμωρο

2008-09-30T18:53:00.003+01:00

Είναι ωραία να ζεις
παρ' όλο που ζεις για κάποια που πια δεν σε θυμάται
μπορεί και να' χει πεθάνει
μετράς τις ώρες, μετά τους μήνες, μετά τα χρόνια

Είναι ωραία να ζεις
ακόμα κι αν είναι για κάτι που πέθανε πριν ένα χρόνο ακριβώς
γιορτάζεις την επέτειο και γελάς
γιατί πέθανες πριν μήνες κι όμως ακόμα αναπνέεις

Είναι ωραία να ζεις
και να περπατάς γρήγορα για να μη σε βαραίνουν τα βήματα
να καπνίζεις γρήγορα για να μην προλαβαίνεις να μετράς τις τζούρες
να πίνεις πολύ για να μη θυμάσαι ό,τι σε κρατάει όρθιο

Είναι ωραία να ζεις
αν και το κάνεις επειδή ο φυσικός θάνατος σε τρομάζει
αφού δε μπορείς να κάνεις αλλιώς
είναι ωραία να ζεις ακόμα κι αν ο λόγος που ζεις μπορεί και να πέθανε

Αμνησία

2008-09-22T22:11:00.003+01:00

Μου είπε ότι την έκανα να νιώθει καλύτερη
Γέλασα και άναψα ένα τσιγάρο
Κοίταξα προς τα πάνω
Έβγαλα καπνό
Ανακούφιση που δε μ' έκανε να θέλω να γίνομαι καλύτερος
Ίσως επειδή δεν την άφηνα

Έμαθα να ξεχνάω αυτά που κάποτε αγάπησα
Και οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι κάποιος άλλος
Όταν ξεχνάς αυτά που έζησες είσαι κάποιος άλλος
Ίσως επειδή έχω καρκίνο
Έμαθα να ξεχνάω αυτά που απόλαυσα σ' αυτή τη ζωή
"Ώσπου να θυμηθώ θα περιμένω"

Αν περιμένεις κι εσύ...

Λόγια Πεταμένα

2008-09-15T23:25:00.003+01:00

Είστε η γνώση του τίποτα
είμαστε η επίγνωση του ποτέ
Είστε οι άνθρωποι της λήθης
είμαστε τα τέρατα της μνήμης
Είστε οι μέτρ του παρακάτω
είμαστε οι λάτρεις του "ξέμεινα"

Είμαστε αυτοί που δεν αγάπησαν ποτέ
Παιδιά του Πάθους και της Άρνησης
τα σπλάχνα μας βρωμάνε φόβο
Είμαστε αυτοί που δε θ' αγαπήσετε ποτέ

Είμαστε αστέρια που πέφτουν
Αλλάζουμε χρώματα στην πορεία προς το τέλος
Ένα πράγμα μένει σταθερό,
είναι το φως που εκπέμπουμε
Η πτώση μας είναι ευχή κι ελπίδα
για άλλα μακρινά αστέρια

Δεν είμαι καλύτερος από κανένα
Κανένας δεν είναι χειρότερος από μένα
Σας χαρίζω το δρόμο
Αφήστε μου το πεζοδρόμιο

Τυπικά

2008-08-30T22:54:00.001+01:00

Ήρθε απρόσκλητη η χαρά
και δεν πρόλαβα να την προυπαντήσω
"Γιατί λυπάσαι;" μου πέταξε
Της πέταξα μια συγκατάβαση
και γύρισα προς τον τοίχο

Ήρθε απρόσκλητη η χαρά
"Γιατί με αποφεύγεις;" με πόνεσε
δεν ήξερα τι να απαντήσω
και το' βαλα στα πόδια

Οι σκιές μου χτυπάνε την πόρτα

2008-08-30T22:52:00.001+01:00

Οι σκιές μου χτυπάν την πόρτα
Κι εγώ τρέχω ν' ανοίξω
Όσα θα έρθουν ίσως είναι χειρότερα
Μα εγώ τα προσμένω ανυπόμονα
Με το αδηφάγο άγγιγμα και τη φρέσκια ανάσα του ερωτευμένου
Με την κρυφή ελπίδα του απογοητευμένου
Με το άπειρο βλέμμα του ετοιμοθάνατου

Οι σκιές μου χτυπάν την πόρτα
Κι εγώ τρέχω ν' ανοίξω
Όσα έφυγαν έχουν το άρωμα της Ιστορίας
τις γραμμές του λαιμού σου
Μα εγώ τα ανακαλώ με στοικότητα
Με τη δίψα εκείνου που δεν έζησε ποτέ
Με τη λαιμαργία εκείνου που έζησε πολλά
Με τη φρίκη εκείνου που ξέρει ότι ποτέ δε θα ζήσει

Οι σκιές μου χτυπάνε την πόρτα
μα εγώ δε θα 'μαι εκεί ν' ανοίξω
Θα αγγίζω το κρύο του πρωινού μόνος κου
Θα λιώνω το σίδερο μέσα μου
Με τη λαίμαργη στοικότητα των ερωτευμένων
Με τη θλιμμένη ανάσα των ερωτευμένων

Στάση Ζωής

2008-08-18T16:16:00.002+01:00

Πάει καιρός από τότε που έγραψα κάτι. Δεν είναι ότι δεν θέλω να μοιραστώ πράγματα. Αλλά νιώθω κουρασμένος. Τελευταία μαθαίνω πως είναι να ακροβατείς ανάμεσα στον εαυτό σου και στο άπειρο. Δε νιώθω, ούτε ζω. Παρακολουθώ τον εαυτό μου να σκορπίζει τις μέρες του σ’ αυτή τη γη απλόχερα και μου θυμίζει κάποιον ξένο που δε μπήκε ποτέ στη ζωή μου. Από ατυχία ή ίσως απ’ το πεπρωμένο. Προσπαθώ να ζήσω μαζί με τον εαυτό μου.

Πάει καιρός από τότε που ήμασταν μαζί. Τελευταία δεν είναι ότι δεν προσπαθώ. Περνάω τις μέρες μου εκτελώντας με ευλάβεια τις υποχρεώσεις μου. Όχι χωρίς να σκέφτομαι. Οι σκέψεις μου είναι που με σκοτώνουν. Δε μπορώ να ξεφύγω από μια στεγνή καθημερινότητα. Μόνο καμιά φορά τα ζεστά βράδια κλείνω καλά τα πατζούρια και ξαπλώνω στην πάνινη πολυθρόνα. Ο ήχος του ανεμιστήρα, μια ζεστή μπύρα κι οι αναμνήσεις μου…

Είναι ωραίο το καλοκαίρι – αν και παλιά δε μ’ άρεσε. Τα καλοκαίρια μου είναι γεμάτα αντιθέσεις. Μέσα βρέχει, οι αναμνήσεις λυσσομανάνε, οι πληγές ανοίγουνε, οι εφιάλτες επιστρέφουν. Τα μηνίγγια μου χτυπάνε. Τα μάτια μου κοκκινίζουν, νιώθω ίλιγγο. Έξω ξηρασία και ηρεμία. Ο ήχος του ανεμιστήρα, ο βόμβος της θάλασσας, μια ζεστή μπύρα και οι αναμνήσεις μου…

Είναι ωραίος ο βόμβος της θάλασσας. Σε κάνει να περιμένεις κάτι αναπάντεχο. Ακόμα κι αν αυτό δεν έρχεται ποτέ, μένει η ηδονή της προσμονής. Η θάλασσα είναι όσα ήρθαν κι έφυγαν, όσα έχεις κι όσα δε θα ‘ρθουν ποτέ. Κι όταν ο βόμβος της θάλασσας τρυπάει το κεφάλι σου και κλέβει τις σκέψεις σου νιώθεις ελαφρύς. Πόσες φορές δεν έχω ξημερώσει ακούγοντας τη θάλασσα, κοιτάζοντας το μαύρο ταβάνι με άδειο κεφάλι και βλέμμα.

Το ξημέρωμα με βρίσκει όπως το μαχαίρι βρίσκει το κόκαλο. Το κρύο φως του πρωινού με ξεγυμνώνει. Το μίζερο δωμάτιο γεμίζει χρώματα και μορφές. Ξεπλένω το σάπιο μέσα μου στην εξαγνιστική δύναμη του άσπιλου φωτός. Το φως είναι όπως οι άνθρωποι: κανείς δεν ξέρει από πού προέρχεται ή που πηγαίνει. Το μόνο που ξέρεις είναι ότι κάποτε θα έρθει και αφού αποκαλύψει τις αδυναμίες σου κάποτε θα φύγει. Το φως είναι όπως ο έρωτας…

Τον έρωτα τον ζεις – ποτέ δεν τον περιγράφεις. Εγώ όμως ξέρω να κάνω μόνο το αντίστροφο. Έρχεται και μπουκάρει στην κάμαρα χωρίς ποτέ να σου χτυπήσει την πόρτα. Κι αν σε βρει γυμνό τότε είναι που πέτυχε το στόχο του. Μόνο που ο έρωτας είναι σοφός και πάντα πετυχαίνει το στόχο του. Γιατί οι άνθρωποι μέσα στις μικρές κάμαρες της καρδιάς τους είναι πάντοτε γυμνοί.

Εκεί δε χωράνε υποκρισίες, κρυφοί πόθοι και αδυναμίες. Λογική και υπεκφυγές. Ψεύτικες υποσχέσεις. Λόγια που δεν είπες και χαμένες ευκαιρίες. Εκεί είναι όλα καθαρά. Ατόφια και ακατέργαστα. Φανερά και χειροπιαστά. Να λοιπόν από πού προέρχεται το φως: το φως προέρχεται από τις καρδιές των ανθρώπων.

Μόνο που εμένα δεν ήταν ποτέ το πρόβλημά μου η καρδιά μου. Πάντοτε το πρόβλημα ήταν το μυαλό μου. Ο εγκέφαλός μου αιμορραγεί Και μαζί με το αίμα αναβλύζουν σκέψεις οδυνηρές, αναμνήσεις και διαπιστώσεις. Σκόρπια συμπεράσματα και αποτυχημένες προσπάθειες ερμηνείας του απροσδιόριστου. Πίστευα πως ένα τρόπος να απαλλαγώ απ’ όλα αυτά θα ήταν να γράφω. Να γράφω όσα σκέφτομαι, όσα ξέρω μα κυρίως όσα αισθάνομαι. Μα πάει καιρός που όχι μόνο δε νιώθω αλλά ούτε καν γράφω.

Τα «όχι» με τραυμάτισαν. Τα «πρέπει» με σκοτώνουν κάθε μέρα. Κάθε ώρα οι απουσίες με τρυπάνε. Κάθε λεπτό… Ψάχνω απεγνωσμένα λίγο φως. Μα που πήγε το φως; Μα ξέρω που πήγε το φως: το φως το πήρες μαζί σου όταν έφυγες. Και δε βρίσκω τα κλειδιά να ανοίξω τις μικρές φωτεινές κάμαρες της καρδιάς μου. Αυτά τα πήρε ο άλλος εαυτός μου. Αυτός που με βαρέθηκε. Μου πέταξε ένα «μπορείς». Εγώ του πέταξα τα «πρέπει» στη μούρη και σηκώθηκε κι έφυγε. Τώρα πρέπει να μάθω να ζω στο σκοτάδι.

Δε θα ‘ναι δύσκολο – το ξέρω καλά το σκοτάδι. Αρκεί να θυμηθώ πως είναι να ζεις χωρίς καρδιά. Καμιά φορά όταν τα χειμωνιάτικα πρωινά η γριά γειτόνισσα πηγαίνει στο μπακάλικο, κουβαλάει τη γριά γάτα της σε ένα άσπρο πανέρι. Το καημένο το ζώο τη μια στιγμή κάνει να βγει έξω από το πανέρι: στριφογυρίζει πέρα δώθε, στριγγλίζει μανιωδώς. Γρήγορα όμως συμβιβάζεται. Γυρνάει κουρασμένο απ’ την άλλη μεριά και κοιτάει με απάθεια τους γύρω να τρέχουν. Έχω ταυτίσει την καρδιά μου μ’ αυτό το κακόμοιρο ζώο.

Είναι ωραίο να παρατηρείς τους ανθρώπους. Όλοι τρέχουν να βρουν την καρδιά τους. Και όσοι λίγοι και τυχεροί τα καταφέρουν σπεύδουν να πετάξουν το κλειδί για να μη βγει ποτέ το φως που κρύβουν μέσα τους. Το δίνουν να το καταπιεί σε ένα άλλο τρομερό ζώο: εγωισμός λέγεται. Ύστερα το φως κλεισμένο μέσα για καιρό υποκύπτει στη βρωμιά και στη μικρότητα: σαπίζει και βρωμάει.

Κάποια στιγμή οι άνθρωποι που δεν αντέχουν την ανυπόφορη μπόχα ψάχνουν μανιωδώς το κλειδί. Κι αν δεν το βρουν σπάνε την πόρτα και τότε ένα κύμα βρωμιάς και σαπίλας γεμίζει την ατμόσφαιρα γύρω τους. Σπάνια μπιχλιμπίδια, κρύσταλλοι κι ασήμια κάποτε, έχουν γίνει πια ψοφίμια και κάρβουνα που αιχμαλωτίζουν τους ανθρώπους σε μια αιώνια ανακύκλιση απ’ το «πρέπει» στο «όχι», απ’ το «όχι» στο «πρέπει»…

Έτσι την πάτησα κι εγώ κι έμεινα καρφωμένος εδώ στο πάτωμα. Μαζεύω ψοφίμια και κάρβουνα απ’ τον ουρανό. Θυμάμαι τη χαμένη ευκαιρία μου. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο επώδυνο –ίσως και πιο άδικο- από μια χαμένη ευκαιρία. Αν ήταν καμία ήσουν τυχερός, αν ήταν δύο ήσουν ανίκανος, αν ήταν όμως μία ήσουν απλά ανέτοιμος.

Ποτέ δεν κυνηγούσα τις ευκαιρίες. Δεν το έκανα επειδή πίστευα βέβαια στο πεπρωμένο, τη μοίρα ή την τύχη. Δεν ήξερα αν πίστευα. Απλά λυπόμουν όσους αφιέρωναν τη ζωή τους στο κυνήγι των ονείρων. Κατέληγαν να είναι άπληστοι ή σκλάβοι. Σε κάθε περίπτωση δυστυχισμένοι. Ίσως γιατί η μοίρα του ανθρώπου είναι η δυστυχία. Όπως η μοίρα κάθε πλάσματος που έχει αυτό το αξιοθαύμαστο προσόν: να ανοίγει συνέχεια το χάσμα ανάμεσα σ’ αυτό που έχει και σ’ αυτό που θέλει.

Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω να ανοίγω το χάσμα. Δεν ξέρω τι μπορώ να διεκδικήσω. Ακόμα κι αν καταφέρω μια μέρα να αποσαφηνίσω τι θέλω να διεκδικήσω. Ότι κι αν κάνω θα είμαι δέσμιος της υποταγής μου στο άγνωστο. Της έλξης μου στο αδιευκρίνιστο. Δε μ’ αρέσει να μιλάω για το μέλλον. Το παρελθόν με καίει, το παρόν με παγώνει, το μέλλον με κάνει να θυμάμαι όλα τα υπόλοιπα. Προκειμένου να το προσδιορίσω ή ίσως ακόμα και προκειμένου να μην το σκέφτομαι.

Γρίφος

2008-08-16T19:31:00.001+01:00

Βρίσκεσαι σ' ένα τούνελ. Δεν έχεις χρόνο. Όλα σου φαίνονται σκοτεινά και περίεργα. Δεν προλαβαίνεις -κι ίσως ούτε θέλεις- να δεις ποιός είναι ο δρόμος σου. Ακολουθείς τις πινακίδες των άλλων. Ξαφνικά κάποιος έχει ακολουθήσει το αντίθετο ρεύμα. Τον κοιτάς και γελάς. Μετά χτυπάς στον τοιχό και ξανασκοτώνεσαι...

Hurt

2008-08-13T21:19:00.002+01:00

...στο νησί τα βράδια οι άνθρωποι ακούν φωνές ή και μελαγχολικές μελωδίες από το βάθος μιας ζοφερής αβύσσου. Και όπως και κάθε τι που σημαδεύει τη ζωή τους μένουν απόμακρες και επανέρχονται μόνο για να τους στοιχειώσουν ή να τους πετάξουν στον ουρανό...

I hurt myself today
to see if I still feel
I focus on the pain
the only thing that's real
the needle tears a hole
the old familiar sting
try to kill it all away
but I remember everything
why have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

I wear this crown of thorns
upon my liar's chair
full of broken thoughts
I cannot repair
beneath the stains of time
the feelings disappear
you are someone else
I am still right here

why have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

I will let you down
I will make you hurt

if I could start again
a million miles away
I would keep myself
I would find a way

Μεθυστικό σκοτάδι ή βρώμικο φως;

2008-08-07T21:11:00.006+01:00

...οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται συχνά. Η ζωή τους είναι γεμάτη από σχέσεις της ρουτίνας, από σκιρτήματα που τα βαφτίζουν αισθήματα, από προσωρινά που γίνονται μόνιμα και από ανολοκλήρωτα που θάβονται στη λήθη της εμπειρίας. Δεν είναι ότι δεν επιθυμούν τον έρωτα - είναι ότι όσο πιο πολύ τον επιθυμούν τόσο περισσότερο τον απωθούν, ίσως από άμυνα. Και στο τέλος μένει μια σειρά από χαμένες απόπειρες, γεμάτες ιδρώτα και ξεχασμένα όνειρα. Στο νησί ο έρωτας σε ξεπερνάει - εσένα και την προσπάθειά σου. Είναι ένας σωρός από κομματιασμένες τελειότητες που μόνο όταν ενωθούν με το σωστό τρόπο μεταμορφώνονται σε τέλεια κομμάτια ενός άλλου κόσμου, οικείου και απόμακρου. Λατρεύει να παίζει με τις αδυναμίες σου, να εκθέτει τις συγκεκαλυμένες επίπονες αλήθειες του είναι σου σε ένα φως πρωτόγνωρα εκτυφλωτικό, ανελέητα καθαρό. Και τότε είναι που πλανάσαι από το κενό στο άπειρο και αντίστροφα. Από το άγνωστο στο ονειρικό κι από το απόλυτο σκοτάδι στο κρύο φως κάποιου χειμωνιάτικου πρωινού.

Τι αξίζει περισσότερο; Η τυφλή υποταγή στο αναπόφευκτο ή η απελπισμένη απώθησή του; Η αποκάλυψη της αδυναμίας σου ή η παραδοχή της επιθυμίας σου; Η κοντινή Αμερική σου ή το κουραστικό ταξίδι; Οι μισοσβησμένες ιχνογραφίες σου πάνω στο άπειρο ή το αίμα μιας ανέλπιδης εμμονής; Το μεθυστικό σκοτάδι ή το βρώμικο φως; Οι άγνωστοι ορίζοντες ή τα γνώριμα εδάφη; Ένα γκροτέσκο βαλς ή ένα κλαψιάρικο μπλουζ; Ο θρήνος για όσα έχασες ή οι πνιχτοί λυγμοί για όσα δε θα κερδίσεις ποτέ; Τι αξίζει περισσότερο; Τι πονάει περισσότερο; Τι σου ανήκει περισσότερο; Ο Έρωτας ή ο Θάνατος; Ο Έρωτας ή ο Θάνατος; Ο Έρωτας ή ο Θάνατος;

Κλειστόν...

2008-07-25T18:31:00.002+01:00

...ώρα για διακοπές. Όχι δεν αφήνω το νησί - το κουβαλάω πάντα μαζί μου. Είναι η μικρογραφία του κόσμου μου. Και δυστυχώς είμαι πολύ δεμένος με τον κόσμο μου. Μπορεί για δύο εβδομάδες να μην γράψω - μπορεί και όχι, ανάλογα με τα κέφια μου. Χαιρετώ μέχρι την επόμενη συνάντηση με ένα παλιό ποίημα...

"Τι θα σου έλεγα;"
(Τρίτη 1 Μαΐου 2007. Οι σκέψεις αυτές έγιναν μεταξύ 1:05 και 1:46 π.μ.)

Τι θα σου έλεγα;
Η αλήθεια δεν είναι ότι καλύτερο αλλά θα την προτιμούσα
Τέλος πάντων δεν είναι ούτε τι λες ούτε πώς το λες αλλά αν το αισθάνεσαι

Κι εγώ το αισθάνομαι αλλά ακόμη κολλάω στο "πως"(και στο "τι")
Μια ζωή βλέπεις έλπιζα για το καλύτερο αλλά ήμουν προετοιμασμένος για το χειρότερο
Επίγνωση απόγνωσης...
Ίσως αυτό με κράτησε εδώ ίσως και όχι
Είναι άλλωστε τόσα πολλά...

Και συνεχίζω

Η ζωή είναι...
Πόσοι δεν έχουν ξεκινήσει έτσι...
Η ζωή δεν είναι.
Η ζωή δεν είναι να υπαινίσσεσαι, η ζωή δεν είναι να επιδιώκεις,
η ζωή δεν είναι να υποκρίνεσαι ούτε να ψέγεις...
Η ζωή είναι να πιστεύεις (και ίσως να εξαπατάσαι), η ζωή είναι να νιώθεις (και ίσως να πληγώνεσαι)
Η ζωή είναι να μιλάς και πάντα να δέχεσαι τις συνέπειες...
(Αλήθεια τι είναι πιο δύσκολο;)

Και συνεχίζω

Το δύσκολο δεν είναι να αρνείσαι το θάνατο - όλοι το κάνουν
Το δύσκολο (και το σπουδαίο) είναι να τον αποδέχεσαι ως επιβεβαίωση της ζωής...
Το τέλος μου που ίσως σηματοδοτεί την αρχή σου
Κάθε τέλος κι αρχή

Και συνεχίζω

Άλλωστε ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα μελαγχολικό ον που του αρέσει να χαμογελά
Όπως σε όλα τα μελαγχολικά όντα δηλαδή...
Τώρα σε καταλαβαίνω
Καταλαβαίνω τη χλωμή όψη σου στον καθρέφτη και το ψεύτικο βλέμμα σου
Το χλωμό σου εγώ και το όμορφο ψέμα σου
Η ζωή όπως και ο άνθρωπος δεν είναι παρά ένα όμορφο (ανυπόφορο, βαρύ, αποκαρδιωτικό μα όμορφο) ψέμα

Και σταματώ

Γιατί δεν έχω πολλά να πω ακόμα παρά το άνυδρο έδαφος της ύπαρξης
Και αυτό δεν αρκεί για σένα και για μένα...
Δεν πιστεύει σε μένα και σε σένα
Τίτλοι τέλους στο πουθενά
Λίγο πιο μπροστά από εκεί που ξεκίνησα...

Υ.Γ.1 Η αναδημοσίευση παλιών ποιημάτων μπορεί να σπάει τα νεύρα σε όσους τα είχαν διαβάσει στο προηγούμενο blog αλλά θέλω να είναι όλα μαζεμένα οπότε πρέπει να ανεχτείτε (και) αυτήν την ιδιοτροπία...
Υ.Γ.2 Λατρεύω τα σχόλια του fixxxer πάνω στο συγκεκριμένο και ανυπομονώ για τη μουσική επένδυση του fook!

Θάνατος

2008-07-21T14:16:00.001+01:00

...στο νησί η απώλεια είναι συνήθεια. Έχουν μάθει να αντιμετωπίζουν διεκπεραιωτικά τα δύο αναπόδραστα: τον Έρωτα και το Θάνατο. Δεν ήταν πάντοτε έτσι. Παλιότερα οι άνθρωποι θεωρούσαν το Θάνατο τέλος που σηματοδοτεί μια νέα αρχή. Ήταν ένα δύσκολο, κουραστικό και βάναυσο παιχνίδι. Πάει καιρός που οι άνθρωποι είχαν χρόνο και όρεξη για παιχνίδια. Οι πολλοί, μικροί, καθημερινοί θάνατοι τους εξουθένωσαν. Τα νεκρά λόγια, τα ακρωτηριασμένα συναισθήματα και οι ανάπηρες ζωές τους έκαναν το Θάνατο να μοιάζει ρουτίνα. Μα πιο πολύ ο Θάνατος της ελπίδας. Οι άνθρωποι στο νησί είχαν κάποτε ελπίδες και όνειρα. Μέχρι που βίωσαν και το δικό τους Θάνατο. Θρήνησαν αυτά που δεν είχαν όταν έμαθαν ότι ποτέ δε θα τα έχουν. Θρήνησαν αυτά που ήξεραν πως ποτέ δε θα τα ζήσουν. Τις νεκρές αναμνήσεις όσων δεν έζησαν.
Οι άνθρωποι ζούνε με απάθεια. Η σιγουριά του θανάτου στερεί τη συγκίνηση της ζωής. Έχουν μάθει να ζουν προσέχοντας μην κάνουν κάτι και κερδίσουν αυτά που φοβούνται να αποκτήσουν. Πνίγουν όσα τους δίνουν ελπίδες πριν τους πνίξουν αυτά. Προδίδουν ότι αξίζει πριν τους προδόσει αυτό. Ο Θάνατος είναι καθημερινότητα στο νησί. Αλλά ευτυχώς για μας το νησί είναι μακριά...

Από τις "Μέρες Αργίας" του Διονύση Καψάλη

Χωρίς Τίτλο

2008-07-17T21:41:00.000+01:00

...καμιά φορά οι άνθρωποι στο νησί όταν ατενίζουν τον ουρανό κάποια γαλάζια νύχτα ή ακόμα κι όταν είναι χαμένοι στις σκέψεις τους μέσα στην καλοκαιρνή ραστώνη λένε μισόλογα. Σκόρπιες αλήθειες και ψέματα για να ανακαλύψουν το κενό της ύπαρξης και μετά να το ξεχάσουν πάλι πριν τους καταπιεί...

Οι νεκροί μ'ακούνε μόνο
Ως το τέλος εγώ θα είμαι ο μόνος κι αληθινός εχθρός μου
Φορέας ψέματος θα είμαι σε μια ανόητη αγάπη
Κι όταν πια κουρασμένος θα είμαι
Εδώ θα ζω μόνος και ξένος χρόνους αβίωτους
Κι άλλη λύση δε θα μου μένει - Θα πω:
"Τι ωραία που είσαι τώρα που δεν υπάρχεις πια"
Μου λειψε θάρρος κι όχι συμπόνοια
Μα τώρα άλλη λύση δε μου μένει
Το τέλος μου στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
θα είναι η έγκρισή μου
Κι ένα πληκτικό απόγευμα ο θάνατος θα ρθει και θα χει τα μάτια σου
Τα μάτια σου θα είναι μια άδεια λέξη
Κραυγή που έσβησε - πικρή σιωπή
Και στο τέλος θα νικήσω τον εχθρό μου

Χρόνια

2008-07-12T14:46:00.000+01:00

...ο χρόνος κυλάει αργά στο νησί. Η σχέση των ανθρώπων μαζί του είναι τυπική. Ο χρόνος δεν είναι γι αυτούς παρά ένα σημείο, απρόσωπος και απόμακρος. Μόνο λίγες φορές γίνεται άμεση εμπειρία. Τους μυεί στην απώλεια. Τους βυθίζει στη μοναξιά. Λίγες φορές είναι ο χρόνος τρομακτικά χειροπιαστός. Τις γαλάζιες νύχτες οι άνθρωποι λένε ιστορίες για το παρελθόν και είναι σαν να τις ζουν στο παρόν. Ο χρόνος τις έχει αφήσει ανέγγιχτες. Λίγο πριν κοιμηθούν φτιάχνουν ιστορίες για το μέλλον προκειμένου να ξεχάσουν τα βάσανα του παρόντος. Καταφέρνουν έτσι να ζουν ταυτόχρονα μέσα σ' ένα παρελθόν που πέθανε και σε έναν παράλληλο χρόνο που δεν υπήρξε. Κι ούτε θα υπάρξει ποτέ. Ζουν παρέα με πτώματα και ψευδαισθήσεις. Τα χρόνια που πέρασαν τους άφησαν άδειους και μόνους αλλά δεν παραπονιούνται. Θυμούνται τις λίγες καλές στιγμές και μ' αυτές θησαυρό ανεκτίμητο πορεύονται. Ίσως τα χρόνια που θα έρθουν στο νησί να είναι καλύτερα. Αν όχι οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να μαζεύουν πτώματα από τον ουρανό και θα προσβλέπουν σε υποσχέσεις ανεκπλήρωτες...

Νοσταλγία

2008-07-10T14:21:00.000+01:00

...οι άνθρωποι έπαψαν να πιστεύουν ότι ο κόσμος γύρω τους μπορεί να αλλάξει και τότε ανακάλυψαν τη νοσταλγία. Το νησί ήταν γι' αυτούς ένα μέρος απάνεμο και ζεστό που μπορούσε να φιλοξενήσει αυτούς και τις αδυναμίες τους. Να ακούσει τις σκέψεις τους και να μοιραστεί τις απορίες τους. Μα οι άνθρωποι δεν ήταν κουρασμένοι από τα άλλα νησιά αλλά από τους άλλους ανθρώπους. Κι έτσι χωρίς να το καταλάβουν ξεκίνησαν μια ανέλπιδη προσπάθεια να ξεφύγουν από τον εαυτό τους. Ότι και να γίνει στο τέλος θα τους έχει απομείνει η νοσταλγία τους και μια σείρα από σκόρπιες σκέψεις, ψέματα κι αλήθειες, προσπάθειες και φόβοι, απαντήσεις μα κυρίως απορίες...

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα BAR αγκαλιά ξωτικά καθάρματα
μου 'χες πεί πως θα 'ρθείς και ήρθες
Ατλαντίς στο βυθό
φωτισμένα άρματα

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Στο νησί τις γαλάζιες νύχτες
μεσ' τα μπαρ τα παιδια σε κοιτάν ανύποπτα
με ρωτάν από που να ήρθες
δεν θα πώ ποτέ σε κανέναν τίποτα

Στις βιτρίνες που μου φέρνουν ζάλη
στις οθόνες που χτυπάνε τα κομιούτερ γράμματα
καθρεφτίζεσαι μπροστά μου πάλι
Ατλαντίς στο βυθό φωτισμένα άρματα